30.7.16

Ontglipte tijd


Ik stap op de tram en zie wat er om me heen gebeurt. Het is moeilijke om te beseffen dat dit de laatste keer is. De laatste keer dat ik zie hoe het duinenlandschap langs mijn ogen voorbijraast. Hoe de tram bijna even snel als de wind over de rails bijna vliegt. Het opstuivende zand, de hangende duinen, de woeste zee, de ondergaande zon, het zand tussen mijn tenen, de zilte zeelucht, de wind door mijn haren. Plots is het allemaal gedaan.


10.7.16

Een volwassen zeeleven


Ik dwing mijn voeten om mee te gaan.  Ze doen pijn maar het gaat. Ondertussen zakt de avondzon en een wat goude gloed verspreidt zich over de winkels, huizen en zee.